من چه دارم كه تو را در خور هيچ
تو چه داري همه چيز

ساعتي پيش از ظهور خورشيد در ميانه آسمان 9 صبح در روزي سرد چندي مانده به يلداي ترين شب سال، سالي سراسر آشوب، سراسر عاشق، سراسر..... بدنيا آمد دختري.... دردانه زمين و زمان نيستم كه از جنس آب و باد و خاكم.....
او خواست كه باشم ، هستم ، اما نه آنچنان بودني كه از عنوان اش خوش باشم ،هستم در طولاني ترين شب زندگي.....
و به اميد رحمتش چشم دوخته ام بر روي زميني خوش بافت به آسماني سراسر آبي در زير درختاني سترگ و جويباراني با آهنگ خزه، سبزِ سبزِ سبز و بادي كه صداي مرا به او ميرساند... به او.... .
و اکنون با همیم... با هم... من و او که شده ایم ما از اندکی پیشتر... می نویسم تا بماند برای همیشه که در 12/8/85 ما شدیم و می رویم تا پرواز،یک بال از من یک بال از او. می پریم تا به او رسیم..... برایمان دعا کنید.... .