اینجا نه دستی هست، نه نگاه مهربانی. من دوباره تنهایم، و هی این تنهایی را باید تعریف کنم. برای خودم، برای همه.

تنهایم.

حیف.

سهراب خوب می گفت که:

کاش این مردم

دانه های دلشان پیدا بود.

کاش دانه های دلم پیدا بود تا هی نخواهم توضیح بدهم. که هی هر کسی هر چیزی که می خواهد نگوید و به من نچسباند.

همیشه با این مسئله مشکل داشتم.

می دانی چه فکر میکنم؟

باراها گفته ام: خدایا شکرت از مهری که بر من نهاده ای و مهری بر دلم کاشته ای.

حالا من و این محبت.....

های های های که چفدر تنهایم.

به هر که محبت می کنی باید دلیل بیاوری برایش و هی توضیح که این محبت است نه چیز دیگر.

دنیای بدی است.

کاش اینجا بودی.

چقدر به تو نیاز دارم....

چقدر ....

...

 * تکه ای از چهارپاره کتبه به قلم مرتضی دلاوری

یلدای من بی تو یلداتر است. تاریک، بی هیچ نوری که امیدی باشد.

حافظ نیز در این شب می گوید که:

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

غم مخور!

دولت جاويديافت هرکه نکونام زيست...آیت الله منتظری ؛ رادمردی که قدرت او را وسوسه نکرد٬ نیکنام زیست و نیکنام درگذشت.

مراسم عزاداري رحلت  آيت الله  العظمی منتظري در دانشگاه تهران/ کلاسها تعطیل می شود.

حصرخانگی آیت الله آزاده تمام شد.

پيام تسليت فرزندآيت‌الله منتظري: منتظری رفت اما حق گویی و آزادگی او چراغ راه است.

خبر کوتاه است، اما سنگینی اش از پتک ی هزاران تنی، سنگین تر

فقط لب می گزم و ......

شاد باشی، از حصار تن و چهاردیواری که ساخته بودند بالاتر بودی. حتی وقتی که امام خمینی تو را به کناری نهاد اذعان داشت که فقیه ترین فقیه حوزه هستی.

حالا دیگر، آسوه بخواب. آسوده بخواب که ما بیداریم.

-

صدا سیمای حکومت اسلامی، امروز ظهر فوت آیت الله عالیقدر منتظری را اعلام کرد، اما بدون هیچ گونه پیام تسلیتی.

من، تو و هیچ ایرانی به پیام تسلیت دولت نیازی نداریم. ما عزاداریم در سوگ بزرگ مردی که هیچ کس با هیچ کاری نمی تواند شان و منزلتش را ذره ای کم کند.

زمستان

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

زمستان اس.

مهدی اخوان ثالث...خدایش بیامرزد.

هر گاه به تو می اندیشم

شاعر می شوم

و تو تمام شعرهای مرا

خراب می کنی!

در حضور نگاهت.

کلمات گم می شوند!

تو صف نانوایی محلشان ایستاده بود. زن و شوهر پیری آمدند. زن دست مرد را گرفته بود و در همان حال مراقب چادرش بود. به قیافه ی زن نگاهی کرد. تمام صورت زن چروک بود. شاید سن زیادی نداشت اما غم زمانه پیرش کرده بود. یک لحظه «او» اندیشید" آدمهایی که صورتشان گرد است، وقتی پیر می شوند، استغفرالله." حالا آن فکر تمام شده بود. 3 صف آنجا بود که یکی برای آنها که خیلی زیاد می خواستند، یکی متوسط ها و یکی کم ها. «او» نمی دانست، کم می خواهد یا متوسط. یعنی نمی دانست 5 تا متوسط است یا کم. تو همان صف متوسط ها ایستاده بود. یک قفسه کتاب هم بود که  شاید بیشتر می شود گفت مزاحم صف شلوغها بود. در اینجا که «او» زندگی می کند، کسی دوست ندارد تو صف بیاستد. مردم دوست دارند وقتشان را هر طوری هدر دهند اما نه در صف حق الناس و رعایت قانون. یا نه با خواندن کتاب. هرچند کتابهای ققسه از دسته کتابهای نخواندنی بود. همه اش درباره نان بود، آن هم جلوی در نانوایی که کسی نان خوب نمی پخت.  «او» هم دلش می خواست زودتر برگردد تا به کارهای بسیار مهم داخل نت اش برسد. اما افکار آنجا هم بد نبودند. کمی جابجا شد. همش فکر می کرد به صاحب نانوایی خواهد گفت:

- 5 تا نون خوب بده.

از قضای جابجا شدن آنوقتش. حب* آقا «او» را دید و پرسید:

- چندتا نون می خوای؟

- 5 تا.

- پس چرا اونجا واسادی؟

«او» جلوتر رفت و ایستاد کنار میز و 500 تومنیش را به حب آقا داد.

- گفتم حق الناس رو رعایت کنم. و بعد از چند لحظه مکث، دوباره گفت:

- 5 تا نون خوب بده.

- کنجد بیار خوب بشه.

- نه، منظورم اینه که لبش نازک باشه.

حب آقا بد نگاه می کرد.

«او» لبخندی زد تا به مرد برنخورد اما حرفش را هم زده باشد. راضی بود که حرفش را زده.

مرد کناری که شاید نوبتش بود، گفت:

- بدون صف نون می دید.

«او» پاسخ داد

- من 5 تا می خواستم.

- بعضی ها 200 تومن می خواند.

«او» نانش را برداشت و بیرون رفت. بعد آمد دوباره سراغ نت و همه ی آنها را نوشت. دوستی گفت یادی از او بکند اینجا و «او» یادی از او کرد.

آن «او» من بودم.

*حب آقا. مخفف حبیب آقا

درباره ی نان بعداً چیزی خواهم نوشت.

عیدانه به سامان شد

تا باد چنین بادا

کاش الان بودی، همین الان. چقدر نیاز به دست پر محبتت و آن نگاه آسمانیت دارم. اینکه اطمینان بدهی همه چیز درست خواهد شد. اینکه به نمام تو ملت را نخواهند کشت. کاش بودی اینک.... کاش...

عید غدیر خم بر دوستداران علی (ع) مبارک باد.

مثل همیشه های گذشته صدای موسیقی خاصی در گوشم زمزمه می کنند.

و می اندیشم، مثل تمام عمرم که چگونه خوب خواهم بود وقتی دیگری را به بدی متهم می کنم؟ منِ ساده، منِ تنها، منی که بی تو دمی قرار نخواهم یافت، چگونه است که تو را می خوانم و می خواهم، حال آنکه خود بهره ای از تو نبرم. روزی اینجا نوشتم كيستم جز ذره اي كه نه توان حضور دارد نه مي تواند كه نباشد. حالا، هنوز هم بر آن باورم.

الها، تو مرا آفریده ای، به لطف بیکران خودت، راه را آنگونه که هست بر من بنما، نه آنگونه که خود بخواهم ببینم. بارها خوانده ام که " و خدا هر که را بخواهد، هدایت می کند" یادت می آید خدای من. آن را نیز روزی همینجا نوشته ام شاید 4 سال پیش که چرا خدا بعضی ها را می خواهد هدایت کند و بعضعی ها را نه.

به یاد دارم دوستی گفت، اینگونه بخوان که " خدا هر کسی که خود بخواهد را هدایت می کند."       یعنی من بخواهم تو هدایت می کنی. می خواهم. می دانی که می خواهم. هر چند ناقصم، هر چند کمم، اما نبوده که نخواهم و تو دانایی برتری و به من آگاهتر از من.

معبودم، ای آنکه زندگی ام در دستان توست. ای آنکه مرا به لطف خویش آفریدی و پروراندی. به همان لطف بی سابقه ات که از قدیم بوده است، دمی مرا به حال خویش رهایم مکن که بی تو هیچم. گواه می خواهی؟ تو را چه رسد به گواه حال آنکه خود آفریدی ام.

ای همواره حاضر بدون هیچ پرده ای که تو را ز من جدا سازد. از شدت حضورت تو را نمی بینم. با الها چشمان مرا به دیدار خودت نورانی کن. می دانم تقاضای زیادی است اما، اما ، مگر نه اینکه سخاوت و بخشش و مهربانی از تو سر چشمه گرفته اند. خدایم، کاری کن که من هم حاضر باشم.

خدایا نادانیم را بر من ببخش.

بهترین جانم، ببخش که اینگونه سخن می گویم، اما اگر مگویم چه کنم....

الها، شاکرم که هستم. هر چه می خواهی بر من روا دار. معبودی غیر تو را نمی خواهم و نمی خوانم.

وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا وَلَدَيْنَا كِتَابٌ يَنطِقُ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ «62» مومنون

و هيچ كس را جز به اندازه گنجايش و توانش تكليف نمي  كنيم ، و نزد ما كتابى [ چون لوح محفوظ ] است كه [ درباره همه امور آفرينش و نسبت به اعمال بندگان ]به درستى و راستى سخن مي  گويد ، و آنان [ در پاداش و كيفر ] مورد ستم قرار نمي  گيرند.

امروز هم تنهام.

خدا کجایی؟

کاش شانه ای اینجا بود.

عید قربانی تن در برابر جان بر عاشقان، مبارک باد.